Goh, dat je kunt afknappen op iemands 'internetlach'. Leuk hoor, dat online daten en chatten, maar de echte lach van iemand is moeilijk te beoordelen. Hoewel, het al heel veel zegt of iemand hihi of haha zegt. Op hihi knap ik vrijwel meteen af. Ghehehe vind ik stoer, daar word ik  meteen verliefd van. Zonder g vind ik het dan weer niets. Overdadig gebruik van smilies is not done. En wat er nu eentje me flikt, iedere zin voorafgaan met 'whahahahaha' is ook een absolute no-no.

Overigens geen vordering omtrent Studentikoze Collega. Was vorige week tijdens de Vrijmibo wel dusdanig dronken (oeps) dat ik aan iedereen heb verteld dat ik 'm leuk vind. (dubbel oeps) Naja, misschien helpt het mij stappen zetten, wie weet. Ik had net vorige week vrijdag besloten (nadat ik 'm met die blonde, enorme mooie, leuke, aardige stagiaire naar de bus zag lopen) dat ik het op moest geven, maar afgelopen vrijdag werd ik toch weer verliefd. Hij's simpelweg te leuk.

Oh, en intussen ben ik ook in gegaan op een uitnodiging om film te gaan kijken met een buurjongen waar ik al een tijdje om heen draai. Of hij om mij, 't is maar hoe je het bekijkt. Ben benieuwd hoe die avond gaat eindigen.

Ik heb meer dan ooit behoefte aan een welles-nietes lijstje. Een soort blaadjes-van-madeliefjes-af-plukken, maar dan met argumenten. Ik kan het simpelweg niet niet NIET geloven dat dit heerschap me werkelijk ziet zitten. Dat zou echt te mooi om waar te zijn zijn, want dat is hij ook. Ik overdrijf niet. Hij blijft de Student met aan iedere hand twee vrouwen (en meer als-ie dat wil), ik de Big Girl die je moet leren kennen voor je voor 'r valt. En kennen doet hij me volgens mij nog niet. Niet genoeg om me leuk te vinden in ieder geval. Dus: pro's&cons!

Pro 1: Hij vroeg m'n telefoonnummer
Con 1: Dat staat onder elk e-mailtje dat ik 'm heb gestuurd
Pro 2: Hij ging meteen met mij praten in de kroeg
Con 2: Ik was een van de twee die-ie een beetje kent
Pro 3: Het gesprek was super leuk en relaxt
Con 3: Hij praat gewoon heel makkelijk tegen iedereen
Pro 4: Hij stuurde nogmaals een sorry-smsje toen-ie plots wegging
Con 4: Mijn smsjes heeft hij niet beantwoord
Pro 5: 'Ik moest je redden van bier' is natuurlijk gewoon een slechte smoes om me even goed vast te houden
Con 5: Waarom bleef het daar bij?
Pro 6: Hij bleef me half per ongeluk aanraken
Con 6: Collega Meisje kreeg een handkus bij vertrek; ik niet
Pro 7: Hij kondigde zijn vertrek als eerst en alleen uitgebreid aan mij aan
Con 7: Hij is echt te leuk om mij te willen.

Jajaja, dat laatste klinkt echt als een roep om complimentjes, maar... Kennen jullie Will&Grace? Er is een aflevering waarin Will koppels beoordeelt: mooie mannen met lelijke mannen passen niet bij elkaar. 'Mismatch!' roept hij dan. Welnu. Dat zou Will ook over Studentikoze Collega en ik roepen. *zucht* Vooral Pro 5 maakt me blij, maar Con 4 onzeker. Woensdag is er een introductiedag deel II, met een lunch. Dan zie ik 'm waarschijnlijk weer. Ik ben vanaf nu moed aan het verzamelen om te vragen of we eens iets samen kunnen doen. Ik moet snel weten hoe ik er voor sta, want deze onzekerheid maakt me helemaal gek. Als het allemaal een spelletje is, prima, ik speel mee. Maar ik wil wel weten óf het een spelletje is.

Studentikoze collega is om op te vreten. Mijn kantoor is één enorme ruimte, waarbij je ieders bureau kunt zien. Hij werkt maar een dag in de week op mijn locatie, maar op die dag presteer ik opvallend weinig. Als Studentikoze Collega opstaat (koffie, sigaretje, printje) en heen en weer loopt, doe ik niets. Naja, ik staar. Dat is alles. Ik staar als ik 'm hoor bellen, ik staar als hij met een collega staat te praten, ik staar de hele dag. Ik ben in tijden niet zo als een blok voor iemand gevallen.

Behalve wat e-mailtjes die behalve zaken ook wel eens een regeltje humor/privé bevatten, hadden we nog niet veel contact gehad. We zijn bijna tegelijk bij dit bedrijf gekomen, dus onze introductiedag was tegelijk. Toen hebben we wel wat zitten praten, maar dat was echt alles. Hij werkt op een andere afdeling en zijn bureau is een meter of dertig weg, dus er zijn geen dingen die we automatisch samen doen. Maar gisteravond kwam daar verandering in. Tot mijn vreugde!

We gingen met collega's wat drinken en daarna dansen. Hoewel ik niet bij degene hoorde die het hele gebeuren reageerde, vroeg hij vrijdag net voor vijven mijn telefoonnummer. En op weg naar het café kreeg ik een smsje, waar we nou hadden afgesproken. Terwijl een collega dat nog uitdrukkelijk tegen 'm had gezegd. Toen-ie eenmaal in het café was, begon-ie eigenlijk meteen met mij te praten. Het was vrij druk, dus ons groepje stond enorm in een doorgang. Toen achter ons twee plekken aan de bar vrijkwamen, schoven Studentikoze Collega en ik daar op. We hebben een kwartiertje enorm leuk zitten praten, waarover Collega Meisje achteraf opmerkte dat-ie me wel heel vaak aanraakte. Whieuw!

Maar goed, vanaf toen ging het bergafwaarts. Er kwam een meisje en een jongen binnen die hij kende. Hij raakte met ze aan de praat en tegelijkertijd ging mijn telefoon af. M'n moeder, zucht. Ik moest wel even naar een rustiger plekje lopen. Toen ik terug kwam, was hij dieper met dat meisje in gesprek geraakt, dus sloot ik me maar weer aan bij de groep. Het zag er ook serieus uit. Dat bleek het ook te zijn, na een kwartiertje vertrok het tweetal en kondigde Studentikoze Collega aan te vertrekken. Potverdrie. Het ging net de goede kant uit! Hij nam me een beetje apart van de rest van de groep en zei in mijn oor dat z'n ex-vriendin was tegengekomen en hij zich daar niet lekker bij voelde en de kroeg beter kon verlaten. Misschien zou-ie zich nou aansluiten voor het dansen, maar hij betwijfelde het.

Ik was in zak en as en had nu al en hekel aan zijn ex-vriendin. Collega Meisje, die volledig op de hoogte is van mijn projecten, keek me ook beteuterd aan. Mnaja, ik besloot toch maar een leuke avond te hebben. Een half uurtje later kreeg ik opeens een sms-je van 'm, met welgemeende excuses, een korte uitleg en de belofte het goed te maken. Dat fleurde me al weer op en de wodka-jus hielp natuurlijk ook. Om half twaalf betaalden we de rekening en ik stuurde Studentikoze Collega een smsje dat we nu riching dansen vertrokken. Eenmaal in de rij om een kaartje te kopen, kon ik mijn geluk niet op, toen ik hem ook ontdekte! Hij was, hoera hoera hoera, toch gekomen. De wodka had me wellicht iets te enthousiast gemaakt, maar toch.

En toen dansen. Mmmm... Ik kan alleen maar mmmm zeggen als ik er aan terug denk. Bij ieder oogcontact, bij iedere ietwat sensuele move, bij iedere 'per ongelukke'aanraking schoot er van alles door mijn lijf heen. Vlinders, maar dan van de geile soort. Een soort vuurwerk dat wordt afgeschoten in je tenen, onploft in je onderbuik en uitstraalt naar je borst. Als ik een mannetje was geweest had ik mezelf tot kalmte moeten manen. Maar gelukkig ben ik geen mannetje en kon ik er mondjesmaat aan toegeven. Dus ook toen we tegen elkaar in dansten. Toen we tegen elkaar aan dansten. Toen hij me vasthield tijdens het dansen. Alleen omhoog kijken. Lang genoeg omhoog kijken om in elkaars blik te verdrinken, dat durfde ik niet. Zo heel af en toe, eventje kort oogcontact maken. Maar dat lange..? Ik was bang ter plekke daar, op de dansvloer, te smelten.

Toen we ons weer bij de rest voegden, kreeg ik een thumbs-up van Collega Meisje. Die had de dingen van een afstandje bekeken en zag het helemaal gebeuren. Ik voelde het helemaal gebeuren. Wat een domper toen hij om 2.00 meldde dat-ie echt naar huis moest, want morgen weer vroeg op. Het afscheid was erg aanrakerig, maar kusloos. Collega Meisje snapte er helemaal niets meer van. En al helemaal niet toen ik voordeed hoe we stonden te dansen.

Ik snap het eigenlijk ook even niet meer. Maar goed, soms zijn dingen overklaarbaar en je moet ook niet alles op een avond willen. Dat vuurwerk in mijn lijf geeft een heel goed gevoel, dat mag best nog even voortduren. Ik heb 'm, toen ik naar huis ging om 4.00 nog wel een sms gestuurd. Dat-ie van mij niet weg had gehoeven, omdat hij had moeten blijven. Niets op terug gehad, maar dat verbaast me ook niet zo veel. Hij replied niet altijd. Nu ga ik geen berichtjes meer sturen, maar wacht ik af. Ik ben heel, heel benieuwd hoe de dingen zijn als we elkaar weer tegenkomen. En er moet heel snel een nieuwe dansavond komen.

Na het debacle met Luxemburg heb ik het daten op een heel laag pitje gezet. Het nieuwe van Paiq was er af en aan iedere match die werd gemaakt mankeerde wel iets. Een vriendin van me wees me op OkCupid: een internationale site, ook gebaseerd op het match-principe, maar wel met profielen. En: helemaal gratis! Inmiddels ben een maandje lid en heb een enkel leuk contact. Wel opnieuw een groot nerdgehalte, maar er zit wat koren tussen het kaf.

Richtingsgevoelloos leek er zo een. Eindelijk een zonder lang haar, spelfoutloze zinnen en interessante onderwerpen in zijn e-mails. Hij woont bovendien ook nog bij mij om de hoek, dus hij stuurde al heel snel aan op een ontmoeting. Als hij aan de andere kant van het land woonde had ik het gedaan, maar juist omdat hij zo dichtbij woont, hield ik de boot even af. Bovendien was ik nog even niet toe aan een heuse date.

In de aanloop naar vorig weekend had ik opeens helemaal geen zin in een eenzame zaterdagavond. Dus vroeg ik Richtinggevoelloos of-ie misschien tijd had en stuurde mijn telefoonnummer. Hij belde me meteen op. Dat vond ik helemaal voor 'm spreken: geen verlegen smsjes, maar meteen een gesprek. Dat gesprek was leuk, zijn stem klonk heel aangenaam en het praten was helemaal niet genant. We spraken af dat hij me zondag vlakbij mijn huis op zou pikken voor een wandeling door het bos. "Mijn haar is trouwens wel wat langer dan op de foto," zei hij nog.

Wát langer?? Het was langer dan het mijne! En dan nog zo vies vettig achterover gekamd... Eenmaal uit de auto gestapt bleek hij ook nog vijftien centimeter korter dan ik. Maar vooruit, ik verbeet me, de e-mails waren echt leuk en inhoudelijk, dus wellicht... Maar na een uur wandelen had ik het wel gezien. Aardige jongen, niet mijn type. Omdat ik van te voren had besloten dat ik het af moest leren steeds maar de besluiten te nemen, had ik totaal niet opgelet welke kant we op waren gelopen. Had ik dat nou maar wel gedaan...

Want waar we dachten dat de auto stond, bleek zijn auto niet te staan. Mijn tenen deden pijn in mijn nieuwe schoenen en ik wilde alleen nog maar wegwezen bij hem. We namen nog drie keer een verkeerde afslag, moesten over een hek klimmen waarbij het prikkeldraad dóór mijn nagel heen ging en pas na 2,5 uur rondlopen vonden we de auto. Met een leuke jongen had ik er om kunnen lachen en had ik er zelfs op aangestuurd, maar Richtingsgevoelloos was niet het type met wie ik in het bos wil verhongeren.

Sindsdien heb ik niets meer van 'm gehoord en heb ik niets meer van me laten horen. Naja, ik neem aan dat mijn ergernis op mijn voorhoofd te lezen was, hoewel ik niet heel onaardig deed. Prima zo, we pasten niet zo bij elkaar. No hard feelings en ik ben nog altijd in voor daten. Dat is nog niet weg! Op OkCupid lopen nog wel wat projectjes en recent hebben we een Studentikoze Collega gekregen waar ik helemaal voor gevallen ben...

To be continued!

(Dit was al enige tijd geleden, maar dit blog moet wel een beetje compleet blijven natuurlijk. ;))

Na twee maanden radiostilte had ik opeens weer een e-mail van Luxemburg in mijn postvak. Dat we elkaar al lang niet hadden gezien en dat het misschien wel leuk zou zijn om vakantiefoto's te bekijken. Daar prikte ik vrijwel meteen doorheen, maar wat was dan wel de bedoeling van zijn aansturing op een nieuwe ontmoeting? Ook in de e-mails die volgden kwam ik er niet achter, al vertelde hij wel dat de dame vanuit Zweden toch niet je-van-het bleek. Dûh, je ontmoette haar op een Beter Uit reis en jij bent redelijk cynisch over het geloof.

Afijn, bij mij thuis moest het gebeuren. Ik helemaal in de lak natuurlijk. Doodzenuwachtig, want alle vlinders kwamen terug en ik zag dit als een herkansing. Meneer wilde stamppot rauwe andijvie (?!) dus dat zette ik 'm voor.

Op de bank kabbelde het gesprek voort. Hij praatte honderduit, maar eigenlijk alleen over zijn werk. Ik hoorde dezelfde dingen als bij de eerste twee dates. Pas toen ik wat gerichte vragen stelde over zijn avontuur na Zweden kreeg ik iets meer van Luxemburg te zien. Aan de vakantiefoto's kwamen we nooit toe. En niet omdat we in een innig zoen waren belandt, maar omdat hij zijn boeltje pakte en binnen twee minuten na het eerste 'ik moest maar eens gaan' teken buiten de deur stond. Drie zoenen, flats flats flats en weg was-ie. Danig teleurgesteld bij Huisgenoot op het bed geploft ontdekte ik dat het pas 21.00 was.

Absolute verwarring. Wat the f*ck wil die jongen nou toch? Nog diezelfde avond stuurde ik een sms. Dat ik geen idee had wat hij nou eigenlijk niet wilde en dus om opheldering vroeg. Na twee dagen nog geen reactie, dus nog maar eens een sms. En jawel. Hij zag het toch niet zo zitten. Allemaal prima, maar zeg dat meteen! Moet je nu echt mij weer twee dagen helemaal over hoop gooien? Moet je nou echt bij mij alle vlinders terug laten komen?

Want de vlinders waren er toch weer. Als hij stappen had ondernomen, was ik er vol voor gegaan. Alleen zijn terughoudendheid temperde ze. Luxemburg is een beetje zoals boer Henk, uit Boer zoekt vrouw. Beetje bot, onhandig, maar wel goed bedoelend. Een sterke persoonlijkheid, waarbij de vonken er zo nu en dan af zouden spatten en de borden door de kamer vliegen. Iemand bij wie ik me niet snel zou vervelen. Maar blijkbaar zag hij het toch niet gebeuren.

Bah. Ruim een maand later en Luxemburg spookt af en toe nog steeds door mijn hoofd. Ik vond 'm nóg leuker dan ik dacht. In de tussentijd ook geen interesse gehad in andere mannen. Op de datingsite maak er vooral een sport van de jongens die me aanspreken zo snel mogelijk weg te jagen. Ik blaf ze af, ben onbeleefd of schrik ze af door gruwelijke verhalen over mezelf te vertellen. De enkeling die door zet en aanstuurt op een ontmoeting vermijd ik of vertel ik leugens. Ik heb teveel aan mijn hoofd naast mijn liefdesleven. Het had heel prettig geweest als er nu een man was, eentje om me aan vast te grijpen wanneer nodig. Maar hij is er niet; en ik heb geen tijd, noch zin te investeren in dates die toch op een drama uitlopen.

Spijt. Spijt als haren op mijn hoofd dat ik niet wat stappen heb gezet die tweede date. Want dan hadden we enige verbinding gehad en had dit misschien niet gebeurd. Want nu heeft Luxemburg op zijn vakantie een meisje leren kennen en is hij niet langer single... Oh, wat haat ik de groepsreizen van Beter-Uit nu! Ze stonden altijd al bekend als huwelijksmarkten, maar dat Luxemburg voor mijn neus weggekaapt zou worden op een maar tien dagen durende reis, had ik eerlijk niet zien aankomen.

Op vakantie, een paar dagen geleden, kreeg ik van het thuisfront juist nog zo'n bemoedigend bericht. Er lag een kaartje van Luxemburg in de bus, met de wens snel weer af te spreken als we alletwee terug waren. Maar twee dagen na dat nieuws zag ik dat op zijn profiel op de datingsite niet langer niet-single stond. Vier dagen zat ik te wachten op een antwoord, ik zag dat hij tussendoor online was geweest, maar niets terug had gezegd. Ik moest een sms sturen en bekennen dat ik 'm leuk vind vond om het bevestigd te krijgen. "Ik ben dan ook wel weer zo netjes om het de datingsite te zetten"  schreef hij. Nee, eikel, reageren op mijn berichten was netjes geweest.

Verdomme, wat haat ik dit. Ik ben echt enorm teleurgesteld. Oke, inderdaad, hij was me echt niets schuldigs en ik kan 'm ook niet verwijten dat hij iemand heeft gevonden. Maar dat maakt mij niet minder verdrietig, want ik vond 'm echt leuk. In mijn eentje, in een hostel aan de andere kant van Europa (want nu nog op vakantie) zit ik mannen te haten, midden in de nacht. Zelfs het van me afschrijven, hier op dit weblog, helpt niet echt. Ik wil met iemand schelden, met iemand drinken, met iemand mannen haten. En bij terugkomst in Nederland, al heb ik er even helemaal geen zin meer in, maar weer gewoon gaan daten, want wat moet ik anders?

Waarom, zeg mij waarom, doet die jongen nou niets?! Vanmiddag om 18:00 was Luxemburg hier en hij is net pas de deur uit. De hele avond gekletst. Gezellig, maar wel oppervlakkig, echt smalltalk. Maar het was echt leuk, we klikken prima. Maar niets! Echt helemaal niets gebeurde er! Wel kleine hints (zoals ik toen ik vertelde dat mijn broer het maar niets vindt, zijn kleine zusje met een vriendje, hij: "Oh, dus ik moet oppassen!") maar verder niets! Echt niets!

Ik probeerde nog wel, door in het voorbijgaan even op zijn schouder te kloppen ofzo, door niet helemaal in het hoekje op de bank te gaan zitten, door een misschien net iets te veel opvallend blousje... Maar het hielp allemaal geen steek. Hij kwam wel ietsje dichterbij dan vorige keer, maar dat was het dan ook wel. En ooooh, ik raakte zo af en toe enorm de draad van het gesprek kwijt als ik 'm bekeek en me voorstelde hoe die lippen zouden voelen...

Bij vertrek drie zoenen, zoals bij aankomst. Op de drempel leek hij heel even te aarzelen, te voelen dat het een laatste kans was, maar hij zette niet door. Verdorie, verdorie, verdorie. Hij begon wel meteen over een volgende keer, dus hij vindt 't in elk geval leuk bij me. Het enige dat ik kan verzinnen, maar dat is dan weer enorm slecht voor mijn zelfvertrouwen, is dat-ie me niet aantrekkelijk genoeg vindt. Of hij wil het echt extreem langzaam en rustig aanpakken.

Zaterdag voor een maand op vakantie en daarna pak ik de draad gewoon weer op. Ik geef nog niet op, ik vind 'm te leuk.

Al lang naar bed moeten, maar weten dat-ie vaak tussen 23:00 en 01:00 toch nog even online komt en dus wachten. Eindeloos naar hem googlen. Fora afstruinen waar-ie gepost zou kunnen hebben. Mobieltje steeds weer weg leggen (*niet smsen*). Krabbels op Hyves lezen. Krabbels van z'n Hyvesvrienden lezen. Eerdere chats herlezen. Nog eens herlezen. Gapen, moe zijn, naar bed willen en tóch nog niet gaan. Horoscopen lezen (waar je niet in gelooft) en in alle horoscopen van vorige week lezen dat je verliefd wordt. Z'n al lang verlaten blog van voor tot achter doorlezen. Naar je msnlijst staren, omdat het misschien wel helpt. De verleiding weerstaan alwéér een offlinebericht te sturen. De verleiding weerstaan een offlinebericht te sturen waarin je bekend enorm verliefd te zijn. Een logje tikken en bekennen dat je een beetje gek bent, zodat je jezelf toch nog net geen stalker vindt.

Toegeven aan jezelf dat je oke, een beetje overdrijft, maar er stiekem van geniet.

Als ik geheel vrijwillig de bordjes in de afwasmachine zet en een doekje over de tafel haal, weet ik dat ik verliefd ga worden. Ik heb de pest aan huishouden, maar bij Eerste Vriendje ontdekte ik dat er soms niets fijner is dan het huis aan kant te maken voor je mannetje thuis komt. Even als verrassing de afwas doen of stofzuigen. Ik schrok me helemaal rot toen ik me dat destijds realiseerde, maar het is wel degelijk zo. Zaterdagavond stond ik bij Luxemburg in huis af te drogen. Met plezier.

Om 17.00 kwam ik binnen. Praten, eten, praten, thee, praten en plotseling was het half één. Ik had de tijd totaal niet in de gaten gehouden en vond het ook niet erg om te blijven logeren, maar was toch behoorlijk verrast toen ik de klok zag. Naar huis gaan zat er toen niet meer in. Dus, een uitstekend excuus om nog even achterover te hangen en nog wat door te kletsen.

Want gezellig was het bij Luxemburg. Niet in Luxemburg, het plan bleek toch te wild. :) Maar dat maakte niet uit, zijn huis was ook een prima locatie. Ik voelde me uitstekend bij hem. Het is moeilijk te beschrijven wat het nu precies was, maar ik kreeg echt een goed gevoel bij hem. Met hem kan ik ruzie maken en 'm toch liefhebben. Van hem kan ik vrijheid krijgen en toch geborgen en gebonden zijn. Door hem kan ik mezelf zijn en me toch aanpassen.

Maar potverdorie, waarom gebeurde er nu niets? Oké, ik geef meteen toe, misschien ben ik wel vergeten hoe langzaam het 'normaal' gesproken gaat. Maar toch, Luxemburg ondernam geen stappen en ik hoope zo op een aanraking. Voor het eerst sinds een heel rijtje dates was ik weer nerveus naast een jongen, voelde ik kriebels. Ik hield het vol opoen te blijven, meniet te sluiten, maar er gebeurde niets. Bij Hypotheek-Corsa-Kat bood ik mezelf aan, voelde ik meer daar zelfverzekerd genoeg voor. Maar bij Luxemburg durfde ik niet.

Kortom. Het zou zo maar kunnen dat ik plotseling verliefd ga worden. Dat duurt altijd even, maar Luxemburg is precies het type waar ik het uiteindelijk op wordt. Precies zoals ik eerder beschreef, enthousiast, beschaafd en intelligent. The guy next door. Ik droom van de avontuurlijke ongrijpbare types, maar ik word verliefd op de doodgewone lieve jongens.

Hij ook op mij? Ik weet het niet, vind het enorm moeilijk te zeggen. Ik kan niet goed peilen wat voor een type hij zoekt. Allen bij het naar bed gaan voelde ik een zekere spanning. Ik lag beneden op de bank. Hij vroeg me of ik nog iedts nodig had. Bij een ander had ik een geintje gemaakt, een uitnodigend geintje. ,,Ik kan niet slapen zonder knuffel van 1.85,'' of ,,Ik moet altijd eerst een nachtzoen.'' Maar bij Luxemburg deed ik het niet. Hij had het volgens mij niet op prijs gesteld.

Shit. Ik vind 'm echt leuk. En als ik iemand echt leuk vind, duurt het lang, gaat het in kleine stapjes. Zíjn kleine stapjes welteverstaan, ik durf dan niet. Ik wacht vol ongeduld tot hij weer een stapje zet.

Ik had het helemaal goed ingeschat met Kleurloos. Ontieglijk, wat was hij saai. Hij vond de avond niet saai waarschijnlijk, maar ik heb me te pletter verveeld. Terwijl we op een bankje wat zaten te eten heb ik zelfs tien minuten met een vuilnisman zitten praten, zodat ik ten minste nog íéts interessants zou horen.

Het was zo'n gesprek waarin beide partijen van alles zeggen, maar het  niets met elkaar te maken heeft. Hij zei steeds van alles, maar trok steeds midden in een zin een bepaald gezichtw aaruit ik moest concluderen dat hij al tot zijn punt was gekomen. En dan ik maar: ,,Oh. Ja, inderdaad nee.'' Terwijl ik géén idee had waar hij over praatte. Om 20.30 veinsde ik vermoeidheid en pakte ik de bus naar huis.

Ik kan maar een conclusie trekken: ik moet niet meer uit gaan met IT-ers. Dat online datinggebeuren zit toch vol met nerds. Ik moet selectiever en botter worden. Niet meteen maar ja zeggen als iemand me wil ontmoeten. En van tevoren naar z'n lenget vragen, want Kleurloos was ook weer tien centimeter korter. Zucht.

Hengsten om precies te zijn. Het lijkt wat stil hier, maar er staan wel degelijk dingen op stapel. Eerst een terugblik. Van Giechel niets meer gehoord. Hij praat niet tegen mij en ik zeg niets tegen hem. De afspraak met Hypotheek-Corsa-Kat ging niet door vanwege familieomstandigheden. Er kwam nog wel een oude bekende om de hoek kijken: Karmozijn nodigde me zaterdag uit. Het bevredigde behoeften, maar het vonkte niet. Bekend probleem: ik praat niet makkelijk in expliciete termen over sex. Althans, niet met degene die de opdrachten uit dient te voeren. Beetje teleurstellend dus, maar eigenlijk mijn eigen schuld.

Afijn, de paarden die nu in de race zijn. Drie om precies te zijn. Morgen ontmoet ik een jongen die helemaal zelf op een ontmoeting heeft zitten aansturen. Ik heb alleen maar ja gezegd. Waarom? Geen idee, ik zie het nog niet zo zitten. Ter leering ende vermaek zullen we maar zeggen. Zijn bijnaam zegt wat ik tot nu toe van 'm vind: Kleurloos.

De tweede hengst daarentegen vind ik echt erg leuk. Luxemburg is een beschaafde, enthousiaste, intelligente jongen. Ik zie het echt helemaal zitten met 'm, voor zover mogelijk via chat. Alleen ben ik nog niet zo zeker van wat hij van mij vindt. Gek eigenlijk, tot dusver kon ik dat redelijk inschatten, maar bij hem lukt het me niet. Over een ontmoeting is gesproken, maar het is zo'n wild plan dat ik nietw eet hoe serieus het is. Het idee is om samen af te reizen naar, je raadt het al: Luxemburg. In principe zou het volgend weekend zijn, maar we hebben nog niet echt iets definitief afgesproken. Maar nadat het gesprek was afgedwaald kwam hij er wel zelf op terug. Ik hoop dat hij er echt voor te vinden is, ik vind het een erg leuk avontuur en bovendien vind ik hem een stuk leuker dan de rest.

Ten slotte is er nog De Poeët. Een schat van een jongen, maar ik krijg niet helemaal hoogte van 'm. Ik heb het gevoel dat hij nogal met zichzelf worstelt. Hij heeft een ongelooflijke fantasie, ontieglijk veel humor en verpakt dat alles in lyrische zinnen. Ik lig af en toe echt in een deuk om hem. Ik probeer net zo te reageren, maar het lukt gewoon niet. We hebben het nog niet over een ontmoeting gehad, maar nadat hij op mijn echte weblog had gelezen, kreeg ik wel meteen de vraag voorgeschoteld wie de jongen was over wie ik sprak. Lief. :)

Kortom, ik heb flink wat lijntjes uit staan. Zal wel wat stof opleveren voor dit weblog. En ik geniet met volle teugen! Ik probeer oprecht te blijven, eerlijk te zijn en niemand te misbruiken. De laatste twee zijn eenvoudig, maar het oprecht zijn soms iets lastiger. Maar ach, tot dusver alleen met Karmozijn naar bed geweest en met Hypotheek-Corsa-Kat gerotzooid. En dat lag voor de hand, ik bleef tenslotte logeren. Hoewel ik een vaste relatie niet schuw en ook wel zoek, vind ik het wel best zo. Hoera voor vrijheid!

Dumbo was het leitmotiv. Ooit hadden we een heftige discussie of er nu wel of niet roze olifantjes voorkwamen in Dumbo. Toen was het geintje dat we 'm maar eens samen moesten gaan kijken. Daarop voortbordurend maakten we vorige week 'spontaan' een afspraak. Zondagavond, zijn woonplaats, eerst eten, dan een film. Geen Dumbo, maar de bios. Dinner and a movie, indeed.

De eerste teleurstelling kwam bij de begroeting. Potverdorie. Net 1.82m. Net zo groot of zelfs iets kleiner dan ik. Aiaiai, in het geheel geen goede start. Het klinkt bekrompen, maar mannen moeten nu eenmaal groter zijn dan ik. Ik ben zelf niet de kleinste en ik vind het heel onprettig me groot te voelen. Bij een grote man voel ik me dus veel meer op mijn gemak. En hij giechelde zo maf. In mijn hoofd veranderd ik zijn bijnaam van Bereisde IT-er naar Giechel. Ik had het kunnen weten trouwens, op msn zei hij altijd hihi in plaats van haha.

Leuk restaurant, lekker eten, ontspannen gesprekken. Ik zette in eerste instantie een beetje mijn masker van animeermeisje op, maar tot mijn volle tevredenheid had hij de leiding, nam hij  de besluiten en was hij niet kritiekloos en slijmerig naar mij. Dominanter dan Hypotheek-Corsa-en-Kat was en toch niet protserig. Ik hoopte dat zijn gegiechel zenuwen waren, want daar ergerde ik me wel aan.

Maar helaas. Het gegiechel ging niet over. Ook niet tijdens de film, die voor een zondagavond eigenlijk net iets te moeilijk was. En hoewel het gezellig was, ondernam ie geen stappen. Geen handje even op mijn knie, niet per ongeluk plotseling rechtsaf slaan, helemaal niets. Niet verlegen, eerder niet geïnteresseerd. Van mij hoefde het ook niet zo, eigenlijk. Hoewel ik ontieglijk behoefte heb aan fysiek contact na het breken met Karmozijn, voelde ik me totaal niet aangetrokken tot Giechel. Dus op het station drie zoenen en hup, de trein in. Volgende keer beter!

Nee, ik ben niet verliefd op 'm. Ja, ik wil 'm er alleen maar voor er bij. Goede vrienden, die gezellige klik en dan ook nog af en toe seks. Helemaal goed, dat kon ik best. Ik bleef Karmozijn aansporen buiten de deur te kijken, dat doe ik zelf ook. Als hij met een ander aan zou komen, zou ik daar best tegen kunnen. Maar wie hield ik nu eigenlijk voor de gek? Meneer zit net aan met te vertellen dat hij na negentien jaar voor het eerst in zijn levne weer verliefd is. compleet opgewekt. Het msngesprek gaat alleen maar over haar en zijn blijheid. Geen enkel woord van 'wij kunnen elkaar dus niet meer zien'. Helemaal niets. Alleen 'ze is net zo ongeveer zo lang als jij.'. Ja, dat is dan weer informatie die ik echt niet wil hebben.

Verdomme. Heel egoïstisch, maar net nu ik 'm nodig heb, flikt-ie me dit. Ik voel me 'so verdomd alleen' en heb behoefte aan een simpele omhelzing. Waar is nou die powervrouw, die moderne feministe? Toch te veel gevoel. Ik had er in elk geval redelijk officieel een punt achter gezet, niet alleen maar een roze verhaal opgehangen dat ik verliefd ben. Dus toen, zoals gewoonlijk in deze hele affaire, zelf de touwtjes maar weer in handen genomen en een punt gezet achter what ever het ook was dat we hadden. Over en sluiten.

Ik schop mezelf en sla me in het gezicht. De sleur begon er toch in te komen, ik raakte zijn gezever moe en praten over koetjes en kalfjes kan ik al met anderen. De zoenen waar ik voor bleef waren al lang niet meer zo bijzonder en heet, slechts zijn complimentjes zal ik missen. Hoera voor een bonk chocolade en hoera voor Bereisde IT-er met wie ik het nog steeds reuze naar mijn zin heb. Tijd om aan te sturen op een date. Tjakka is voor mannen in krijtstreeppakken die over hete kolen lopen, maar bij gebrek aan beter... Tjakka!

Hm, al sinds zondag niets van Karmozijn gehoord. Ik doe ook geen moeite, wil hem niet aanspreken. Vind het wel best. Ik weet niet goed wat ik er van vind. Ik mis zijn aandacht, maar anderzijds is er ook genoeg aandacht van anderen. Bereisde IT-er zit al aan te sturen op een afspraak en er is nog een derde mannetje in het spel van wie ik niet veel weet, maar al wel jumpy ben. Oh en in het echte leven ben ik ook gewoon actief.

Dinsdag moest ik voor mijn werk ergens zijn. Ik kwam binnen een ruimte waar iedereen elkaar kende. En ik dus niemand. Maar geen probleem, mijn werk vereist vaak niet meer dan lekker in een hoekje toe kijken. Maar Stier Herman kwam meteen op me af. "Hallo, ik ben die en die, communicatiemedewerker." Voor aanvang, tijdens de workshop en tijdens de pauze kwam ik niet van 'm af. Voor me langs hangen, net iets te dicht bij staan, indruk proberen te maken, voortdurend oogcontact... Ieuw, wat een gast. Maar ik speelde het spelletje lekker mee en wees 'm daarna keihard af... Yep, live is a bitch and so am I!

Met Karmozijn op msn een nieuwe afspraak maken en tegelijkertijd zitten chatten met Bereisde IT-er en nog twee andere potentiele dates... Als ik niet beter wist, zou ik het wanhopig of sletterig noemen. Maar het voelt vooral heel goed. Ik bedrieg niemand, ben eerlijk tegen iedereen en geniet ten volle van de aandacht die ik krijg. Met Karmozijn duidelijke afspraken gemaakt: het is meer dan alleen maar sex, het is minder dan een relatie. Geen andere verplichtingen dan openheid naar elkaar.

Bereisde IT-er is ook weer afkomstig van die datingsite. (Ja, nu eenmaal geen tijd om in een kroeg te gaan zitten... En ben ik ook niet het type voor. Maar wat verontschuldig ik me? Dit is zoals ik het prettig vind) We hebben een hele avond echt leuk gechat. Hij heeft de halve wereld al gezien en dat vind ik razend interessant. Klein pietsje dom is ie wel, de werkwoordsregels zijn nog niet helemaal doorgedrongen. Uitgeprobeert..? Ik wordt..? En ongelooflijk aantrekkelijk vind ik 'm tot dusver ook niet, maar we hebben het wél gezellig. Eentje die zelf het gesprek ook op gang kan houden.

De geest is gewillig, maar het vlees is zwak. Na een paar keer msnen en smsen met Karmozijn, besloot ik toch nog geen genoeg van 'm te hebben. Dus werkte ik het gesprek weer richting een afspraak. Vrijdag mislukte het (meneer was verkouden) maar vandaag kostte het weinig moeite. Eten in het park vlak bij 'm om de hoek. Op weg naar zijn huis, in de bus, had ik het totaal niet naar mijn zin. Die warmte van vandaag! Ik was er wel opgekleed, maar aangezien het kantoor waar ik werk een sauna is, had ik het gevoel dat er een onwijs onprettige lucht om me een hing. Dus eerst eten in het park en voor ie me aan kon raken onder de douche. Met z'n twee, dat dan weer wel.

Karmozijn heeft een voorliefde voor het gebruiken van zijn tong. Mij oraal bevredigen (ja, sorry, het woord dat er voor is krijg ik écht niet getikt, laat staan gezegd) heeft dan ook zijn voorkeur. Mij hoor je niet klagen, het heeft ook mijn voorkeur. Onder de douche ging hij lijnrecht op zijn doel af. Nog geen twee seconden laten kwam hij weer boven. "Geen succes, onder de douche," proestte hij. Uiteraard kwam ik niet meer bij van het lachen, hij zag er echt aandoenlijk, bijna gestikt, uit. De opwinding was weg natuurlijk, maar er moet ruimte zijn voor humor tijdens de sex, is mijn bescheiden mening.

Waarom ik hem toch weer op zoek is me ergens een raadsel. Hij is zó niet mijn type. Ik denk dat het het zelfvertrouwen is dat hij me geeft. Keer op keer zegt hij dat-ie me geil vindt en legt, na mijn ja-ja-het-zal-wel-gezicht, in detail uit waarom. Ik kan niet ontkennen dat ik het heerlijk vind om te horen. Bovendien heb ik het prima naar mijn zin naast 'm en moet ik voortdurend lachen. Lachen om zijn aandoenlijkheid weliswaar, lachen om de dingen waar ik me bij Eerste Vriendje na verloop van tijd kapot aan irriteerde, maar toch. Nee, ik zeg niet dat het de laatste keer is dat we elkaar zagen, maar ik zie geen toekomst. Daar blijf ik bij.

Heb nu opeens lezers. Ai, eng. De onderstaande berichten zijn over een periode van een week of vijf geschreven, maar in één keer online geplaatst. Soort proef zeg maar. Een dag heeft maar 24 uur en een week zeven dagen, dus ik kan nooit genoeg daten om iedere dag zo'n enorme log te schrijven. ;) En dat is ook helemaal mijn bedoeling niet, deze log is niet het doel, maar de evaluatie. ;) Dus nieuwe logjes op heel onregelmatige basis. Afijn, veel plezier! En dankjewel voor jullie interesse.

Vlissingen is leuk, maar Hypotheek-Corsa-en-Kat viel een beetje tegen. Al een week of vijf terug had hij al eens gevraagd of ik langs wilde komen. Toen 'm afgeserveerd dat ik het nu echt even heel druk had (wat waar was) en mijn zaakjes eerst op een rijtje moest krijgen (wat er meisjesachtig klonk). Zag op dat moment Karmozijn helemaal zitten en had geen plek in mijn hoofd voor nog een date. Dus Hypotheek-Corsa-en-Kat moest nog even wachten. Niet meteen helemaal afgewezen, want op papier klonk ie zo goed. Een huis, een baan en een kat. Eentje die zijn zaakjes goed voor elkaar had en toch niet heel saai was.

Niet heel saai nee. Uiteindelijk best een beetje. Ik had mijn trein gemist en kwam een uur later dan gepland aan in Vlissingen. We wandelden wat langs hets trand en de boulevard en ik voerde het hoogste woord. Hij was minder stil dan ik gevreesd had, maar erg geanimeerd vond ik de gesprekken nu ook weer niet. En weer werden alle keuzen in eerste instantie aan mij overgelaten. Rot op! Ik ben nu juist te gast om te laten verrassen, me te verplaatsen in zijn leven. Ik wil weten welke keuzen hij voor mij maakt. Op het eerste het beste terras dronken we even wat en we besloten ook maar wat te eten. Ik had al wat uitgezocht toen hij eindelijk intiatief nam. Hij stelde een ander restaurantje voor om te eten. Een Griek.

Goed. Dus. Nou, vooruit maar. Eerder die dag was zijn eetkeus ook al niet erg smaalvol, zijn idee van een ijsje was softijs... Aiaiai, gezakt! Maar vooruit, het was geen slechte Griek en heb me niet verveeld of opgelaten gevoeld tijdens het eten. Terug in zijn huis op de bank gehangen. Ik zag een lange avond aankomen die te veel energie van me zou vragen, dus drukte er een film door. Daarna nog een muziek dvd van Blof, Umoja. En intussen schoof ik steeds iets dichterbij.

Want oké, ik mocht dan niet in vuur en vlam staan, soms moet je eerst een zoen krijgen om dat te voelen. Maar meneer bleef op zo'n afstand dat ik het er niet van zag komen. Dus uiteindelijk ging ik maar zo'n beetje voor 'm liggen op de hoekbank. En jawel, na een kwartier (hij keek recht mijn nek in) kwam er een hand op mijn schouder. Nog eens vijf minuten later ging die op ontdekkingstocht. Geen onprettig gevoel (ik wilde dat ik kon spinnen) maar zo langzamerhand viel ik in slaap. Dus nog maar een stap gezet en mijn lippen aangeboden. Toen kwam ie eindelijk los.

Naja, los... Vooruit maar. Erg ingehouden allemaal. Op den duur was ik het zat en wilde ik eigenlijk alleen nog maar slapen. In zijn bed, dat dan weer wel. Nogmaals, niets is heerlijker dan in de armen van een man in slaap vallen. Naja, dat laatste kon ik wel vergeten, want na uitgebreid gezoen en weltrusten draaide hij zich van me af. Klappertanden hielp niet. Zijn rug kriebelen niet. Als achterkant lepeltje-lepeltje liggen ook niet. Uiteindelijk uit chagrijn me ook maar omgedraaid en in slaap gesukkeld.

Lang uitgeslapen. Om 13.00 uit bed gesprongen, want er was me een uitgebreid ontbijt beloofd. Hm, naja, oke, het is meer dan dat ik in huis zou hebben, maar van een echte paasbrunch was geen sprake. En samen douchen wilde hij ook al niet. Terwijl Hypotheek-Corsa-en-Kat de afwasmachine stond in te ruimen ging ik maar even in het zonnetje zitten. Ik wilde niets meer, behalve bijkomen en naar huis. Nog toegegeven aan een korte strandwandeling, maar was niet in de stemming. Duidelijk niet, want er werd me gevraagd waarom ik zo stil was. Ehrm, wat dacht je van zelf iets boeiends zeggen..?

In de auto op weg naar het station kreeg ik opeens een kopje. En nee, niet van de kat. Precies zoals Eerste Vriendje deed, hoofd op schouder en me met grote ogen aankijken. Toen hoefde het dus helemaal niet meer, duidelijk weer een jongetje dat op zoek is naar een moeder. Aiaiai, helemaal verkeerd. Op het station miste ik de trein, omdat hij per se een parkeerplek moest zoeken. Nog even doen alsof je het naar je zin heb, zei ik tegen mezelf. Ik stond in de trein, hij op het perron te wachten tot de trein weg ging. Hij raakte me met geen vinger aan, voelde mijn stemming blijkbaar feilloos aan.

Ik verzamelde moed om 'm duidelijk te maken dat het 'm niet ging worden, maar hij bleef me zo kleine jongetjes aankijken dat ik het niet over mijn hart kon verkrijgen. Dus toen heel plotseling de deuren dicht gingen slaakte ik een zucht van verlichting. Geen kus als afscheid, geen verkeerd-signaal-wekkend-tot-ziens. Helemaal niets, gewoon deuren dicht en doeg. Voelde me in de trein wel een beetje rot, dus stuurde een eerlijke sms. Kreeg een eerlijke sms terug. De trein vanuit Brussel zat stampvol, ik moest op de grond zitten. Omringd door woudlopers in korte broek. Godzijdank. Er bestaan nog echte mannen.

Later op msn wilde ik de lucht nog even opklaren. "Ik ga dwars over je heen rennen, ik ben te dominant voor je," zei ik. Hypotheek-Corsa-en-Kat antwoordde dat hij dat niet had gezien, waarop ik zei dat het wel zo was. Typerende reactie: "Oke." Goed. Duidelijk dus. Beste Vriend stelde voor een contactadvertentie te zetten. Gezocht: Klootzak. De vrouwen die hebben geroepen dat ze geen macho mannen meer willen, maar mannen met emoties en aandacht voor kleur ga ik hoogstpersoonlijk de nek omdraaien.